Yorgun gözümün halkalarında
Güller gibi fecr oldu nümâyân,
Güller gibi... sonsuz iri güller,
Güller ki kamıştan daha nalân
Gün doğdu yazık arkalarında!
Altın kulelerden yine kuşlar,
Tekrârını ömrün eder i'lân,
Kuşlar mıdır onlar ki her akşam,
Âlemlerimizden sefer eyler?
Akşam, yine akşam, yine akşam,
Bir sırma kemerdir suya baksam;
Üstümde sema kavs-i mutalsam!
Akşam, yine akşam, yine akşam,
Göllerde bu dem bir kamış olsam!
Ahmet Haşim 1933 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Bir Günün Sonunda Arzu Şiirinin Açıklaması
Şiir, yorgun gözlerin çevresinde güller gibi beliren bir aydınlıkla (“fecr”) açılır: Ufukta sonsuz iri güller vardır, bu güller kamıştan daha çok inler (“nalân”) ve gün “yazık” ki onların arkasında doğmuştur. İkinci bentte altın kulelerden kalkan kuşlar ömrün tekrarını duyurur; şair, her akşam bizim âlemlerimizden yolculuğa çıkanların bu kuşlar olup olmadığını sorar. Son bentte “Akşam, yine akşam, yine akşam” tekrarı öne çıkar: Suya baksa akşam ona sırmalı bir kemer gibi görünür, üstündeki gök ise tılsımlı bir yaydır (“kavs-i mutalsam”). Şiir, “Göllerde bu dem bir kamış olsam!” dileğiyle biter. Konuşan kişi, akşamın büyüsü içinde düşünmeyen, yalnızca var olan bir kamış olmayı ister; başlıktaki “arzu” bu dilek olarak okunabilir.
Bir Günün Sonunda Arzu Ana Fikri
Günün yorgunluğunu taşıyan insan, akşamın büyüleyici renkleri karşısında doğanın sessiz bir parçasına dönüşüp dinginliğe kavuşmayı diler.
Teması
Akşam ve kaçış isteği