Uzanıp yatıvermiş, sere serpe;
Entarisi sıyrılmış, hafiften;
Kolunu kaldırmış, koltuğu görünüyor;
Bir eliyle de göğsünü tutmuş.
İçinde kötülüğü yok, biliyorum;
Yok, benim de yok ama...
Olmaz ki!
Böyle de yatılmaz ki!
Orhan Veli Kanık 1950 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Sere Serpe Şiirinin Açıklaması
Uzanmış bir kadına bakan birinin iç tartışması, mizahi bir itirafa dönüşür. Kadın sere serpe yatmıştır; entarisi hafifçe sıyrılmış, kolunu kaldırdığı için koltuğu görünmektedir, bir eliyle de göğsünü tutmaktadır. Konuşan kişi, kadının içinde kötülük olmadığını bildiğini söyler; ardından “Yok, benim de yok ama...” diyerek kendi niyetinin de temiz olduğunu belirtir. Ancak bu cümlenin yarım kalması, iç dünyasındaki karışıklığı ele verir. Son dizelerde çözüm yine kadına yüklenir: “Olmaz ki! / Böyle de yatılmaz ki!” Şiirin mizahı, konuşan kişinin kendi kıpırdanışını bastırmaya çalışırken suçu kadının yatış biçimine atmasındadır.
Sere Serpe Ana Fikri
Sere serpe yatan bir kadına bakan kişi, kendi içindeki kıpırtıyı bastırmak için suçu mizahi biçimde kadının yatış şekline yükler.
Teması
Çekicilik ve iç çatışma