Şu şairler sevgililerden beter;
Nedir bu adamlardan çektiğim?
Olur mu böyle, bütün bir geceyi
Bir mısraın mahremiyetinde geçirmek?
Dinle bakalım, işitebilir misin
Türküsünü damların, bacaların
Yahut da karıncaların buğday taşıdıklarını
Yuvalarına?
Beklemesem olmaz mı güneşin doğmasını
Kullanılmış kafiyeleri yollamak için,
Kapıma gelecek çöpçülerle,
Deniz kenarına?
Şeytan diyor ki: "Aç pencereyi;
Bağır, bağır, bağır; sabaha kadar."
Orhan Veli Kanık 1950 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Sabaha Kadar Şiirinin Açıklaması
Şiir, şairin bir gece boyunca şiirle boğuşmasını mizahla anlatır. Konuşan kişi şairlerin sevgililerden beter olduğunu, bütün bir geceyi “Bir mısraın mahremiyetinde” geçirmenin çekilecek dert olmadığını söyler. Ardından dikkatini dünyanın küçük seslerine çevirir: damların, bacaların türküsü, buğday taşıyan karıncalar. En çarpıcı imge, “Kullanılmış kafiyeleri” sabah gelecek çöpçülerle deniz kenarına yollamaktır. Eskimiş kafiyeleri çöpe atmak, Orhan Veli'nin Garip anlayışında savunduğu kafiyeden kurtulma fikrini şiirin içinde somutlaştırır. Son dizede şeytan, pencereyi açıp sabaha kadar bağırmayı fısıldar; şiir, yazma sancısını hem bıkkın hem de coşkulu bir sesle bitirir.
Sabaha Kadar Ana Fikri
Bütün geceyi tek bir dizeyle uğraşarak geçiren şair, eskimiş kafiyeleri çöpe atıp dünyanın canlı seslerine yönelmek ister.
Teması
Şiir yazmanın sancısı