Bıktım, usandım sürüklemekten onu,
Senelerdir, ayaklarımın ucunda.
Bu dünyada biraz da yaşayalım,
O tek başına,
Ben tek başıma.
Orhan Veli Kanık 1950 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Gölgem Şiirinin Açıklaması
Beş dizede insanla gölgesi arasında şakacı bir ayrılık önerisi dile getirilir. Konuşan kişi, yıllardır ayaklarının ucunda sürüklediği gölgesinden bıktığını, usandığını söyler. Sonra ona ayrı yaşamayı teklif eder: “O tek başına, / Ben tek başıma.” Gölgeyi kişileştiren bu anlatım, şiire hafif bir mizah verir. Öte yandan, insanın her yerde peşinden gelen bir yükten, belki kendi geçmişinden ya da kendi benliğinin bir parçasından kurtulma isteği de sezilebilir; ancak şiir bunu açıkça söylemez. “Bu dünyada biraz da yaşayalım” dizesi, yorgunluğun ardındaki yaşama isteğini gösterir. Sade ve kısa yapısıyla şiir, gündelik bir gözlemi felsefi bir şakaya dönüştürür.
Gölgem Ana Fikri
Yıllardır peşinden sürüklediği gölgesinden bıkan insan, biraz da tek başına yaşamak ister.
Teması
Bıkkınlık ve kendinden kaçış