Mektup alır, efkârlanırım;
Rakı içer, efkârlanırım;
Yola çıkar, efkârlanırım.
Ne olacak bunun sonu, bilmem.
"Kâzım'ım" türküsünü söylerler,
Üsküdar'da;
Efkârlanırım.
Orhan Veli Kanık 1950 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Efkârlanırım Şiirinin Açıklaması
Tekrarla kurulan bir hüzün hâli, kısa dizelere yayılır. Konuşan kişi mektup alınca, rakı içince, yola çıkınca efkârlanır. Her dizenin aynı sözcükle bitmesi, bu duygunun hayatın her anına sindiğini gösterir. “Ne olacak bunun sonu, bilmem” dizesi, çaresiz ama sakin bir kabulleniştir. Son bölümde Üsküdar'da “Kâzım'ım” türküsünün söylendiği anılır; türkü de konuşan kişiyi efkârlandırır. Şiir, efkârın nedenini açıklamaz; onu tetikleyen sıradan olayları sıralamakla yetinir. Halk arasında kullanılan “efkârlanmak” sözcüğü, hüznü ağır bir kederden çok, insanın içine çöken tanıdık bir duygu olarak yansıtır.
Efkârlanırım Ana Fikri
Konuşan kişi, mektuptan türküye kadar hayatın sıradan anlarında bile içine çöken bir hüzünden kurtulamaz.
Teması
Efkâr ve hüzün