Deniz Kızı Şiiri
Orhan Veli Kanık · İlk yayın: Yaprak dergisi, sayi 28, 1950 (tarama kaynagi; ilk yayin olup olmadigi dogrulanmadi) (kaynak: Commons dosya kaydi) · 18 dize
Denizden yeni mi çıkmıştı neydi;
Saçları, dudakları
Deniz koktu sabaha kadar;
Yükselip alçalan göğsü deniz gibiydi.
Yoksuldu, biliyorum
— Ama boyna da yoksulluk sözü edilmez ya —
Kulağımın dibinde, yavaş yavaş,
Aşk türküleri söyledi.
Neler görmüş, neler öğrenmişti kim bilir,
Denizle buğaz buğaza geçen hayatında!
Ağ yamamak, ağ atmak, ağ toplamak,
Olta yapmak, yem çıkarmak, kayık temizlemek...
Dikenli balıkları hatırlatmak için
Elleri ellerime değdi.
O gece gördüm, onun gözlerinde gördüm;
Gün ne güzel doğarmış meğer açık denizde!
Onun saçları öğretti bana dalgayı;
Çalkandım durdum rüyalar içinde.
Orhan Veli Kanık 1950 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Deniz Kızı Şiirinin Açıklaması
Saçları ve dudakları sabaha kadar deniz kokan bir kadınla geçirilen gece, şiirin merkezindedir. Konuşan kişi kadının yoksul olduğunu bilir ama bundan söz etmenin yeri olmadığını belirtir. Kadın ona kulağının dibinde aşk türküleri söyler. Ağ yamamak, olta yapmak, kayık temizlemek gibi işlerle geçen hayatı, denizle “buğaz buğaza” bir yaşam olarak anılır. Dikenli balıkları hatırlatmak için elleri onun ellerine değer. Son bölümde konuşan kişi, kadının gözlerinde açık denizde doğan günü görür; saçları ona dalgayı öğretir. Masal ve efsanedeki deniz kızı yerine, emekçi ve gerçek bir kadın deniz kızı olarak sevgiyle çizilir.
Deniz Kızı Ana Fikri
Denizle yoğrulmuş yoksul bir kadınla geçirilen gece, konuşan kişiye denizi ve aşkı yeni baştan tanıtır.
Teması
Deniz ve emekçi kadın