Mesut sanmak için kendimi
Ne kâğıt isterim, ne kalem;
Parmaklarımda cıgaram,
Dalar giderim mavisinden içeri
Karşımda duran resmin.
Giderim, deniz çeker;
Deniz çeker, dünya tutar.
İçkiye benzer bir şey mi var,
Bir şey mi var ki havada
Deli eder insanı, sarhoş eder?
Bilirim, yalan, hepsi yalan;
Taka olduğum, tekne olduğum yalan;
Suların kaburgalarımdaki serinliği,
İskotada uğuldayan rüzgâr,
Haftalarca dinmeyen motor sesi,
Yalan.
Ama gene de,
Gene de güzel günler geçirebilirim;
Geçirebilirim bu mavilikte,
Suda yüzen karpuz kabuğundan farksız,
Ağacın gökyüzüne vuran aksinden,
Her sabah erikleri saran buğudan,
Buğudan, sisten, ışıktan, kokudan...
II
Ne kâğıt yeter ne kalem,
Mesut sanmam için kendimi.
Bunların hepsi... Hepsi fasa fiso.
Ne takayım, ne tekneyim.
Öyle bir yerde olmalıyım,
Öyle bir yerde olmalıyım ki,
Ne karpuz kabuğu gibi,
Ne ışık, ne sis, ne buğu gibi...
İnsan gibi.
Orhan Veli Kanık 1950 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Dalga Şiirinin Açıklaması
İki bölümlük şiir, hayal ile gerçek arasındaki gerilimi işler. Konuşan kişi mutlu olduğunu sanmak için kâğıda kaleme gerek duymaz; sigarası elinde, karşısındaki resmin mavisine dalıp gider. Kendini bir tekne gibi denize açılmış hayal eder, ama hemen ardından “yalan, hepsi yalan” diyerek bunun bir düş olduğunu kabul eder. Yine de bu mavilikte, suda yüzen bir karpuz kabuğu gibi güzel günler geçirebileceğini söyler. İkinci bölümde bu avuntuyu da reddeder: “Bunların hepsi... Hepsi fasa fiso.” Asıl isteği, ne karpuz kabuğu ne ışık ne sis gibi değil, “İnsan gibi” var olabileceği bir yerde bulunmaktır. Şiir, hayale kaçışın yetersizliğini ve gerçek bir insanca yaşam özlemini anlatır.
Dalga Ana Fikri
Hayale dalarak geçici bir mutluluk bulmak mümkündür ama insanın asıl özlemi insanca yaşayabileceği gerçek bir yerdir.
Teması
Hayal ve insanca yaşam özlemi