Dağlar Şiiri
Sabahattin Ali · İlk yayın: Atsız Mecmua 7. sayı, 15 Aralık 1931 (kaynak: Vikikaynak dosya ozeti + sayfa notu; dergi sayisi/tarih eslesmesi dogrulanmadi) · 20 dize
Başım dağ, saçlarım kardır,
Deli rüzgârlarım vardır,
Ovalar bana çok dardır,
Benim meskenim dağlardır.
Şehirler bana bir tuzak,
İnsan sohbetleri yasak,
Uzak olun benden uzak,
Benim meskenim dağlardır.
Kalbime benzer taşları,
Heybetli öter kuşları,
Göğe yakındır başları,
Benim meskenim dağlardır.
Yarımı ellere verin,
Sevdamı yellere verin,
Yelleri bana gönderin
Benim meskenim dağlardır.
Bir gün kadrim bilinirse,
İsmim ağza alınırsa,
Yerim soran bulunursa,
Benim meskenim dağlardır.
Sabahattin Ali 1948 yılında öldüğü için bu eserin özgün metni kamu malıdır. Metin Vikikaynak aktarımından alınmıştır ve CC BY-SA 4.0 lisansıyla paylaşılır.
Dağlar Şiirinin Açıklaması
Beş dörtlükten oluşan şiir, sekizli hece ölçüsüyle ve her dörtlüğün sonunda tekrarlanan "Benim meskenim dağlardır" dizesiyle halk şiirinin sesini taşır. Şiirdeki ben, kendini dağla özdeşleştirir: Başı dağ, saçları kardır; ovalar ona dar gelir. Şehirleri bir tuzak, insan sohbetlerini kendine yasak sayar ve insanlardan uzak durulmasını ister. Dağların taşlarını kendi kalbine benzetir, başlarının göğe yakınlığını över. Sevdiğini başkalarına, sevdasını yellere bırakmaya razıdır; yeter ki o yeller kendisine gönderilsin. Son dörtlükte, bir gün değeri anlaşılır da yeri sorulursa cevabın yine dağlar olacağını söyler. Şiir, kalabalıktan kaçan yalnız ve gururlu bir ruhun özgürlüğü yükseklerde aramasını anlatır.
Dağlar Ana Fikri
Şehrin ve insanların daralttığı yalnız, gururlu bir ruh, huzuru ve özgürlüğü ancak dağların yüceliğinde ve yalnızlığında bulur.
Teması
Yalnızlık ve özgürlük